ایران آنلاین /برای این منظور از اشیای پلاستیکی پرینتی مانند چرخ دنده، سوییچ و غیره استفاده شد تا حرکت، به آنتنی برای انتقال اطلاعات تبدیل شود. به عنوان مثال محققان یک دستگاه بادسنج ساختند و آن را به یک دنده متصل کردند، با چرخش دنده، دندانه ها با آنتنی تماس پیدا کردند که در شیء تعبیه شده بود و سپس آنتن سیگنال وای فای را ارسال کرد. هرچقدر باد سریع‌تر بوزد دنده سریع تر می چرخد و سیگنال های وای فای نیز سریع تر منتقل می شوند.

نیروی هوایی آمریکا به منظور تجدید قوای اتمی خود، در پی ساخت یک موشک کروز هواپرتاب اتمی پنهانکار و رادارگریز جدید است که با کمک آن می‌تواند به اهداف مهم حمله اتمی دور ایستا کند.

موشک کروز هواپرتاب

موشک کروز تاماهاوک در حال پرواز به سمت هدف

موشک کروز پس از شلیک شدن همچون یک هواپیمای بدون سرنشین پرواز کرده و قابلیت تغییر سرعت، مسیر و ارتفاع پروازی خود را دارد. موشک‌های کروز انواع گوناگونی با قابلیت‌های مختلفی دارند و از هوا، سطح (زمین و سطح دریا) و زیر آب شلیک می‌شوند.

موشک کروز هواپرتاب

هواپیمای بدون سرنشین انتحاری ساخت المری اسپری مجهز به سیستم خلبان خودکار

ریشه طرح موشک کروز به المر آمبروز اسپری، مخترع آمریکایی، باز می‌گردد که در سال ۱۹۱۷، هنگام جنگ جهانی اول، موفق به ساخت اولین هواگرد بدون سرنشین با هدایت خودکار شد که به نوعی جد موشک کروز محسوب می‌شود. این هواگرد یک نوع هواپیمای بدون سرنشین انتحاری دارای سیستم خلبان خودکار ژیروسکوپی بود. ناگفته نماند خلبان خودکار نیز یکی دیگر از چندین اختراع آقای اسپری است. با این حال این طرح وارد خدمت نشد.

موشک کروز هواپرتاب

موشک کروز V-1 ساخت آلمان نازی

 تا اینکه در جنگ جهانی دوم، آلمان نازی موشک کروز V-1 را وارد خدمت و از آن برای حمله به لندن استفاده می‌کرد. V-1 شباهت بیشتری به موشک‌های کروز امروزی دارد و از نوعی موتور جت به نام پالس جت استفاده می‌کرد. V-1 آلمانی اولین موشک کروز عملیاتی در تاریخ به شمار می‌رود.

 

موشک کروز هواپرتاب

رهاسازی موشک کروز هواپرتاب AGM-158B JASSM ER از جایگاه داخلی حمل مهمات بمب افکن B-52H

موشک‌های کروز در طول تاریخ تکامل یافتند و به یکی از مهم‌ترین جنگ افزارها تبدیل شدند. نمونه هواپرتاب این موشک‌ها که از جنگنده‌ها و بمب افکن‌ها شلیک می‌‌شود، هواپیما را قادر می‌سازد تا به صورت دورایستا،‌ یعنی بدون آنکه هواپیما وارد حریم هوایی دشمن شود و از فاصله‌ای امن و خارج از برد پدافند هوایی و جنگنده‌های دشمن، بتواند اهداف بسیار پر اهمیت را نابود کند.

موشک کروز هواپرتاب

AGM-158A JASSM

درحال حاضر نیروی هوایی آمریکا پنج نمونه موشک کروز هواپرتاب در خدمت دارد که عبارت‌اند از AGM-158A JASSM با برد بیش از ۳۷۰ کیلومتر، AGM-158B JASSM ER با برد بیش از ۱۰۰۰ کیلومتر، AGM-86C CALCM با برد بیش از ۱۲۰۰ کیلومتر و AGM-86D با برد بیش از ۱۶۰۰ کیلومتر است. AGM-86D مشابه AGM-86C است، البته سرجنگی سبک‌تری دارد و برای نفوذ در استحامات و سنگرها به کار می‌رود.

موشک کروز هواپرتاب

AGM-86C CALCM

AGM-158A JASSM در سال ۲۰۰۹ و AGM-158B JASSM ER در سال ۲۰۱۴ وارد خدمت شدند؛ این دو موشک پنهانکار و رادارگریز از جنگنده‌ها و بمب‌ افکن‌ها شلیک می‌شوند. AGM-86C CALCM و AGM-86D نیز به ترتیب در سال‌های ۱۹۹۱ و ۲۰۰۲ وارد خدمت شده و در طول این مدت دستخوش بهسازی و ارتقا شدند. AGM-86C/D از بمب‌ افکن‌ راهبردی آمریکایی B-52H استراتوفورترس (Stratofortress) شلیک می‌شود؛ هر فروند B-52H می‌تواند ۲۰ موشک AGM-86C/D با خود حمل کند! از این ۲۰ موشک ۱۲ فروند در ۲ آویزگاه زیر بال‌ها و ۸ موشک نیز در یک پرتابگر چرخان داخل بدنه نصب می‌شوند.

موشک کروز هواپرتاب

رهاسازی AGM-158B JASSM-ER از بمب افکن B-1B لنسر

نیروی هوایی قصد دارد AGM-86C را از خدمت خارج کرده و AGM-158B JASSM ER را جایگزین آن کند تا بدین ترتیب بسیاری از هزینه‌ها همچون هزینه نگه‌داری AGM-86C، که تنها از B-52H شلیک می‌شود، را کم کند. AGM-158B JASSM ER نسبت به AGM-86C CALCM مزایای بیشتری دارد که سطح مقطع راداری بسیار کم‌تر و امکان شلیک‌ آن از همه هواپیماها، اصلی‌ترین‌ آن‌ها هستند. هر فروند B-52H می‌تواند ۲۰ موشک AGM-158B JASSM ER با خود حمل کند.

موشک کروز هواپرتاب

رهاسازی AGM-86B ALCM از B-52H استراتوفورترس

اما تا اینجای کار تنها از موشک‌های کروز هواپرتاب آمریکایی مسلح به سرجنگی غیر اتمی سخن گفتیم. آمریکا در حال حاضر دارای یک نمونه موشک کروز هواپرتاب اتمی به نام AGM-86B ALCM است که بیش از ۲۵۰۰ کیلومتر برد داشته و تنها توسط B-52H حمل می‌شود؛ هر B-52H می‌تواند ۲۰ موشک کروز اتمی هواپرتاب AGM-86B ALCM حمل کند. توان انفجار سرجنگی هیدروژنی این موشک با توجه به نوع هدف و ماموریت قابل تغییر است و هم ارز ۵ هزار تن تا ۱۵۰ هزار تن TNT قدرت انفجار دارد.

موشک کروز هواپرتاب

AGM-86B ALCM

AGM-86B ALCM در سال ۱۹۸۲ وارد خدمت شد و در طول عمر خدمتی خود دستخوش بهسازی و ارتقا شده است. آمریکا در ابتدا قصد تولید سه هزار موشک کروز هواپرتاب AGM-86B داشت، اما در نهایت تنها ۱۷۱۵ موشک تولید کرد؛ دلیل این کار ساخته شدن موشک جدیدی به نام AGM-129 ACM بود. شمار بسیاری ازموشک‌های AGM-86B ALCM به نمونه‌های AGM-86C CALCM و AGM-86D تبدیل شدند. هم اکنون نیروی هوایی آمریکا ۵۲۷ موشک AGM-86B دارد که تا سال ۲۰۳۰، یعنی زمان ورود به خدمت موشک کروز اتمی و پنهانکار و رادارگریز جدید، در خدمت خواهند بود.

موشک کروز هواپرتاب

AGM-129 ACM

نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا موشک کروز اتمی هواپرتاب دیگری به نام AGM-129 ACM نیز داشت که در سال ۱۹۹۰ وارد خدمت شد و ۲۲ سال بعد،‌ در سال ۲۰۱۲ از خدمت خارج شد. این موشک پنهانکار و رادارگریز دست‌کم تا زمان خروج از خدمت پیشرفته‌ترین و دوربردترین موشک کروز هواپرتاب ساخته شده بود. نیروی هوایی در ابتدا قصد داشت ۲۵۰۰ موشک AGM-129 بسازد، اما سپس تعداد مد نظرش را به ۱۴۶۰ و سپس ۱۰۰۰ موشک کاهش داد. در نهایت پس از پایان جنگ سرد تصمیمش دوباره عوض شد و تولید ACM پس از ساخت تنها ۴۶۰ موشک در سال ۱۹۹۳ متوقف شد.

موشک کروز هواپرتاب

AGM-129 ACM نیز سرجنگی مشابه AGM-86B ALCM داشت و تنها توسط B-52H حمل می‌شد؛ هر فروند B-52H می‌توانست ۲۰ موشک کروز اتمی هواپرتاب پنهانکار و رادارگریز AGM-129 ACM حمل کند. در ابتدا نیروی هوایی آمریکا قصد داشت ACM را با اعمال بهسازی و ارتقاهای میان دوره‌ای، تا ۲۰۳۰ در خدمت نگه دارد.

موشک کروز هواپرتاب

نابود کردن آخرین AGM-129 ACM

اما در پی توافقی مبنی بر کاهش جنگ افزارهای اتمی که آمریکا و روسیه در سال ۲۰۰۲ امضا کردند، نیروی هوایی آمریکا تصمیم به بازنشسته کردن ACM و نابودی آن‌ها گرفت. ناگفته نماند هزینه‌های نگه‌داری ACM در مقایسه با AGM-86B بسیار بیشتر بود، ضمن آنکه AGM-86B اعتمادپذیری بالاتری نسبت به AGM-129 داشت و تعدادشان نیز در زرادخانه‌های نیروی هوایی آمریکا بیشتر بود. این عوامل سبب شد نیروی هوایی ACM را برای خروج از خدمت انتخاب کند.

موشک کروز هواپرتاب
و اما می‌رسیم به موشک کروز اتمی و پنهانکار و رادارگریز جدیدی که قرار است ساخته شود. نیروی هوایی آمریکا برای این موشک جدید دو قرارداد جداگانه،‌ هریک به ارزش ۹۰۰ میلیون دلار، با دو کمپانی هوافضا،‌ امنیتی و دفاعی آمریکا لاکهید مارتین (Lockheed Martin: بزرگ‌ترین کمپانی دفاعی دنیا) و ریتیان (Raytheon: بزرگ‌ترین سازنده موشک در دنیا) امضا کرد و خواستار طراحی،‌ ساخت و توسعه یک موشک کروز هواپرتاب اتمی با قابلیت پنهانکاری و رادارگریزی شد. البته این مبلغ تنها برای مرحله توسعه فناوری و طراحی موشک مورد نظر است که تا ۲۰۲۲ طول خواهد کشید. پس از آنکه دو کمپانی طرح‌های خود را ارئه دادند،‌ نیروی هوایی یکی از طرح‌ها را انتخاب و وارد خدمت خواهد کرد.
موشک کروز هواپرتاب

AGM-86

موشک جدید با نام جنگ افزار دوربرد و دورایستا یا LRSO شناخته می‌شود. هدف این پروژه نوین‌سازی توان اتمی بمب‌ افکن‌های نیروی هوایی آمریکا و ساخت جایگزینی مدرن برای AGM-86B ALCM است. نیروی هوایی آمریکا قصد خرید دست کم ۱۰۰۰ تا ۱۱۰۰ موشک LRSO دارد. هزینه کلی پروژه این موشک بین ۱۷ تا ۲۰ میلیارد دلار خواهد بود که ۱۰ میلیون آن متعلق به خرید آن تعداد گفته شده از موشک‌هاست.

موشک کروز هواپرتاب

نصب موشک‌های AGM-158B JASSM ER زیر بال B-52

موشک LRSO اعتمادپذیری (عدم از کار افتادن موشک به دلایل مختلفی همچون نقص فنی) و دقت بسیار بالایی خواهد داشت. LRSO بقاپذیری بسیار بالایی نیز دارد و می‌تواند به آسمانی که توسط پیچیده‌ترین،‌ پیشرفته‌ترین و سنگین‌ترین شبکه‌های پدافند هوایی آینده محافظت می‌شود نیز نفوذ کرده و به سمت هدف پیش رود تا آن را نابود کند. پنهانکاری و رادارگریزی، روش و مسیر پروازی این موشک و… از جمله عواملی هستند که بقاپذیری آن را شدیدا افزایش می‌دهند. این موشک می‌تواند به اهدافی که حتی بمب افکن‌های پنهانکار و رادارگریز ناتوان از رسیدن به آن هستند نیز برسد و آن را نابود کند.

موشک کروز هواپرتاب

سرجنگی اتمی هیدروژنی W80

موشک LRSO دارای نمونه بهسازی شده و ارتقا یافته از سرجنگی اتمی هیدروژنی W80 است. البته تمام موشک‌های تولیدی اتمی نخواهند بود، بلکه شماری از آنان به سرجنگی متعارف (غیر اتمی) مسلح می‌شوند. این موشک همچنین توان دورایستای بسیار چشم‌گیری دارد. البته نیروی هوایی از اعلام جزئیاتی همچون سرعت و برد موشک خودداری کرده، با این حال برخی کارشناسان برد موشک را بالای ۳۲۰۰ کیلومتر پیش‌بینی می‌کنند.

موشک کروز هواپرتاب

B-2 (سمت راست) و B-52 (سمت چپ)

این موشک کروز هواپرتاب جدید از بمب افکن‌‌های راهبردی B-52H و B-2 اسپیریت (Spirit) و B-21 ریدر (B-21) شلیک می‌شود. البته B-21 همچنان در دست ساخت است و قرار است تا سال ۲۰۲۵ وارد خدمت شود. B-21 نیز همچون B-2 پنهانکار و رادارگریز است و طراحی بال پرنده دارد. اما بمب افکن راهبردی فراصوت آمریکایی B-1B لنسر (Lancer) از ابتدا برای حمل جنگ افزارهای غیر اتمی طراحی شده بود و تنها موشک کروز هواپرتابی که حمل خواهد کرد همان AGM-158B JASSM ER است.

بیست کمپانی دفاعی برتر آمریکایی

B-21 ریدر

به لطف موشک کروز اتمی و پنهانکار و رادارگریز LRSO، بمب افکن‌های راهبردی قدیمی‌تر و غیر رادارگریز B-52H نیز را می‌توان همچنان به عنوان بخشی از توان اتمی آمریکا در خدمت نگه داشت که این امر خود سبب کاهش هزینه‌ها می‌شود. بمب افکن راهبردی پنهانکار و رادارگریز B-2 نیز در حال حاضر تنها بمب‌های اتمی B-61 را حمل می‌کند و با ورود به خدمت LRSO، این بمب افکن نیز توان شلیک موشک کروز اتمی خواهد داشت. B-21 نیز بمب افکنی بسیار پیشرفته و نوین خواهد بود و ضمن داشتن فناوری‌های پنهانکاری و رادارگریزی جدید در کنار دیگر فناوری‌های نوین، احتمالا می‌تواند هر نوع مهمات هواپرتابی با خود حمل کند.

موشک کروز هواپرتاب

پرتاب موشک کروز هواپرتاب AGM-158 از بمب افکن B-2 اسپیریت

 یک بمب افکن غیر پنهانکار همچون B-52H، می‌تواند با موشک کروز اتمی پنهانکار و رادارگریز LRSO به نزدیکی هدف رفته و پیش از ورود به حریم هوایی خطرناک دشمن، موشک‌های خود را روانه اهداف کند. اما یک بمب افکن پنهانکار و رادارگریز می‌تواند وارد حریم هوایی دشمن شده و ضمن هدف قرار دادن سامانه‌های پدافند هوایی ثابت دشمن که در مسیرش قرار دارند، به سمت هدف اصلی و نهایی خود پیش رود و آن را نیز موشک باران کند.

موشک کروز هواپرتاب

نصب موشک‌های AGM-86C/D زیر بال B-52

البته بمب افکن B-52H می‌تواند پدافند را نابود کرده و مسیر را برای بمب افکن‌های پنهانکار و رادارگریز هموار‌ سازد، اما وارد حریم هوایی دشمن نشود، زیرا ممکن است توسط جنگنده‌های دشمن رهگیری و سرنگون شود، پس به همین دلیل در ابتدای حمله که دفاع هواپایه دشمن همچنان برقرار است، ورود به حریم هوایی دشمن تنها بر عهده هواپیماهای پنهانکار و رادارگریز است.

موشک کروز هواپرتاب

ویلیام پری

البته از همه این موارد که بگذریم، منتقدان با ساخت موشک کروز اتمی هواپرتاب جدید به عنوان جایگزینی برای نمونه‌های قدیمی مخالف هستند، زیرا معتقدند ممکن است کشورهای رقیب از این کار برداشت دیگری کنند و این اتفاق منجر به جنگ اتمی شود. ویلیام پری، وزیر دفاع آمریکا بین سال‌های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷ (در زمان ریاست جمهوری بیل کلینتون) یکی از منتقدان چنین جنگ افزارهایی است.

موشک کروز هواپرتاب

رهاسازی موشک کروز هواپرتاب KH-101 از بمب افکن راهبردی روسی توپلوف Tu-95MS علیه داعش در سوریه

 موشک‌های کروز هواپرتاب غیر اتمی برای اولین بار در سال ۱۹۹۱ به هنگام جنگ خلیج فارس توسط آمریکا علیه عراق به کار رفتند. از آن زمان تا به امروز این موشک‌ها به عضوی ثابت در میدان‌های نبرد تبدیل شده‌اند. تا به این لحظه آخرین مورد استفاده از موشک کروز هواپرتاب به سپتامبر ۲۰۱۷ باز می‌گردد که نیروی هوایی روسیه برای قدرت نمایی، با استفاده از موشک Kh-101 به گروه تروریستی داعش در سوریه حمله کر. آنچه که مسلم است فراگیر شدن بیش از پیش چنین جنگ افزارهایی است و بدون شک در آینده نیز عضوی جدا ناپذیر از نبردها هستند.

موشک کروز هواپرتاب

بارگذاری AGM-86C/D در جایگاه داخلی حمل مهمات بمب افکن B-52

منتقدان بر این باورند که مسئله این است که با گسترش موشک‌های کروز هواپرتاب اتمی، هنگامی که در جنگ یک کشور دست به شلیک یک موشک کروز هواپرتاب به سمت دشمن بزند، اگر دشمن موفق به کشف موشک در رادارهای خود شود، نمی‌تواند تشخیص دهد موشکی که در حال پرواز به سویش است دارای سرجنگی اتمی است یا سرجنگی متعارف. پس ممکن است بدترین وضعیت ممکن را در نظر گرفته و موشک مهاجم را اتمی قلمداد کند و در نتیجه دست به پاسخ اتمی می‌زند. از این رو گسترش موشک‌های کروز اتمی هواپرتاب ممکن است سبب بروز جنگ اتمی شود. البته این مسئله تنها محدود به آمریکا نیست، چین و روسیه نیز چنین موشک‌هایی را در اختیار داشته و مشغول توسعه نمونه‌های جدیدتر نیز هستند.

موشک کروز هواپرتاب

B-52 مسلح به AGM-86 زیر بال‌ها

البته نیروی هوایی آمریکا نیز اقدام خود را اینگونه توضیح می‌دهد که ساخت این موشک جدید برای حفظ توان اتمی ایالات متحده آمریکا است؛ زیرا موشک‌های فعلی AGM-86B ALCM قدیمی بوده و با توجه به پیشرفت پدافند هوایی، دیگر بقاپذیری گذشته خود را در میدان نبرد نخواهند داشت. نیروی هوایی معتقد است به منظور ترساندن دشمن و بازداشتن آن از حمله،‌ می‌بایست توان جنگ افزاری خود را با صرف هزینه معقول، بهینه سازی کرده تا دشمن بداند آمریکا همواره قادر به تهدید کردن اهداف پر ارزش آن است.

گفتنی است رزبری پای در واقع کامپیوتری کوچک برای آموزش برنامه‌نویسی است.
این شرکت، همچنین کیت بینایی هوش مصنوعی را راه‌اندازی نموده است که امکان تبدیل رزبری پای را به دستگاه تشخیص تصویر فراهم می‌سازد.
 
به گزارش ایتنا از رایورز این کیت -که با استفاده از مدل‌های یادگیری ماشینی تنسورفلو گوگل طراحی شده است- به زودی به یک برنامه اندروید همراه برای کنترل دستگاه مجهز می‌شود.
کیت مورد بحث، از نظر فنی دارای یک شتاب شبکه عصبی است که بر اساس آن، جعبه مبتنی بر رزبری پای می‌تواند بدون پردازش در فضای ابری، کار بینایی کامپیوتر را انجام دهد.

کیت صوتی AIY برای پردازش زبان عصبی بر اساس فضای ابری کار می‌کند. سازندگان برنامه و توسعه‌دهندگان، علاوه بر کیت صوتی AIY، نیاز به ارائه رزبری پای زیرو دبلیو، دوربین رزبری پای، کارت اس.دی ۴ گیگابایتی و منبع تغذیه نیز دارند.

خود این کیت هم تجهیزاتی مانند LED، لنز، قالب، جعبه مقوایی و بورد مخصوص دارد تا همزمان با دوربین، LED نیز روشن می‌شود.

 

این بورد مخصوص توسط گوگل ساخته و توسعه یافته است و تراشه پردازش بینایی MA2450 اینتل در آن قرار دارد. این تراشه، بخش بسیار حیاتی و مهمی از کیت موردنظر است.
یکی از اعضای تیم پروژه AIY اذعان داشت: «این تراشه، عملکرد بینایی کامپیوتر را نسبت به زمانی که از رزبری پای ۳ استفاده می‌شود، ۶۰ برابر سریع‌تر می‌کند.»

بورد مخصوص، با یک کابل به رزبری پای زیرو دبلیو متصل می‌شود. سازندگان کیت بینایی می‌توانند از چندین برنامه شبکه عصبی استفاده نمایند و انسان‌ها و حیواناتی مانند گربه‌ها و سگ‌ها را تشخیص می‌دهد.

شبکه عصبی دیگری در این سیستم وجود دارد که شادی، غم و سایر احساسات را شناسایی می‌کند.
این سیستم همچنین می‌تواند یک هزار شیء از جمله صندلی، پرتقال، فنجان و غیره را تشخیص و از یکدیگر تمیز دهد.

 


ایران آنلاین /یکی از مخالفان سرسخت دسترسی کودکان زیر ۱۳ساله به فیس‌بوک و داشتن اکانت، «جِرِمی هانت» وزیر بهداشت انگلیس است که برای بیان اعتراض خود از توئیتر بهره گرفت. وی در توئیت خود نوشت: از بچه‌هایم دور بمان وبه آنها نزدیک نشو!


هرچند در خبر مربوط به اپ فیس‌بوک ویژه کودکان اعلام شده بود کودکان به طور مستقل حساب کاربری نخواهند داشت و اکانت آنها توسط والدین ساخته‌ می‌شود، ولی ظاهرا این موضوع وزیر بهداشت انگلیس را متقاعد نکرده است.


هرچند  فیس‌بوک هنوز پاسخ حمله «جرمی هانت» را نداده است ولی یکی از مدیران  فیس‌بوک پیش از این گفته بود: علاوه بر تحقیقات مستقل، با هزاران نفر از والدین و مشاوران متخصص در زمینه ایمنی کودک صحبت شده تا فناوری مناسب کودکان را خلق کنیم.

چه بخواهیم و چه نخواهیم، روزی نژاد انسان نیز بر روی زمین طعم انقراض را خواهد چشید. آیا ارسال حیات به سیارات فراخورشیدی راهکار معقولی است؟

یک فیزیکدان نظری آلمانی، برای اولین بار پیشنهاد شگفت‌انگیزی را مطرح کرد که آینده انسان را به طرز غیرقابل باوری برای انسان به تصویر می‌کشد. بر اساس این ایده، انسان باید با ارسال حیات به سیارات فراخورشیدی ، نژاد آینده انسان را در نقطه دیگری از کیهان متولد کند. این پیشنهاد، شامل یک فضاپیمای پیشرفته با تکنولوژی مدرن است که ساختارهای اساسی حیات از زمین را به سیارات فراخورشیدی منتقل می‌کند تا شاید در آینده همزاد دیگری برای زمین متولد شود. ولی آیا با توجه به محدودیت‌های موجود در سفرهای فضایی، چنین امری امکان‌پذیر است؟

در ۳۰ سال گذشته، دانشمندان پیشنهادات مختلفی را برای آینده سفرهای فضایی مورد بررسی قرار داده‌اند. با امکان‌سنجی مقاصد مختلف، سرانجام بشریت به این باور رسید که یا باید سیاره مریخ را به عنوان مقصد آینده انتخاب کنیم و یا اینکه مجددا به ماه برگردیم! آیا ما انسان‌ها با ارسال حیات به سیارات فراخورشیدی ، نمی‌توانیم آینده نژاد خود را در گوشه دیگری از کیهان رقم بزنیم؟

حضور انسان بر زمین و فعالیت‌های مخرب او بر زیست‌کره، خسارات جبران‌ناپذیری را به آن وارد کرده است. از طرفی، علاقه بی‌انتهای انسان به اکتشاف جهان‌های دیگر و فتح سایر سیارات، از جمله عواملی هستند که ما را به جستجو برای یک خانه جدید در نقطه دیگری از کیهان ترغیب می‌کنند.

ارسال حیات به سیارات فراخورشیدی

با این حال، برآوردهای صورت گرفته در چند دهه اخیر نشان می‌دهند که هیچ تضمینی بر بقای انسان تا پایان قرن بیست و یکم وجود ندارد! تنها راهکار پیش رو، این است که مقصد دیگری از کهکشان را انتخاب و نژاد بشریت را به آنجا منتقل کنیم. در واقع، در این پروژه انسان با ارسال حیات به سیارات فراخورشیدی ، این جهان‌ها را به دومین سیاره زمین تبدیل می‌کند.

ولی اگر همین حالا هم شروع به ارسال ساختارهای اساسی حیات به سایر نقاط دنیا کنیم، باز هم تغییری در انقراض ما به وجود نخواهد آمد. اما می‌توان امیدوار بود که در آینده‌ای دور‌، فرزندان آدم در نقطه دیگری از دنیا مجددا چشم به جهان باز کنند!

ارسال حیات به سیارات فراخورشیدی به کمک پروژه پیدایش

ارسال حیات به سیارات فراخورشیدی

کلودیوس گروس (Claudius Gros) فیزیکدان نظری دانشگاه گوته فرانکفورت (Goethe University Frankfurt) بر این باور است که انسان باید این ایده را به عنوان یک برنامه محتمل و امکان‌پذیر مورد توجه قرار دهد! او معتقد است که ارسال حیات به سیارات فراخورشیدی نقش بسیار مهمی را در تلاش‌های بشر برای استعمار در نقاط مختلف دنیا دارد. او همچنین می‌گوید که این ایده، در واقع همان پدیده پاناسپرمیا است که این بار به طور عمدی توسط انسان انجام می‌گیرد!

پروژه استارشات (Starshot) از زیرمجموعه‌های برنامه ابتکارات خط‌شکن (Breakthrough Initiatives)، یک ایده بلند پروازانه است که در آینده‌ای نزدیک، اولین کاوشگرها را از سیاره زمین به منظومه پروکسیما قنطروس (Proxima Centauri) ارسال می‌کند. این منظومه، نزدیک‌ترین سیستم ستاره‌ای در همسایگی منظومه شمسی است و پروژه استارشات در نظر دارد که با بهره‌گیری از سیستم محرکه لیزر، اولین کاوشگرها را به سمت منظومه همسایه روانه کند.

انتظار می‌رود که این پروژه حدودا ۲۰ سال زمان ببرد و برای اجرای آن، به کاوشگری با حداکثر وزن ۱ گرمی نیاز است! در واقع وزن بسیار پایین این کاوشگر، به دانشمندان اجازه می‌دهد که سرعت آن را به یک پنجم سرعت نور (حدودا ۱۶۰ میلیون کیلومتر در ساعت) برسانند.

مشکل اساسی این ماموریت فضایی این است که کاوشگر مذکور، فاقد سیستم نگه‌دارنده است و به محض رسیدن به مقصد، در دام ستاره آلفا قنطروس گرفتار شده و زمان بسیار کوتاهی برای ثبت و ارسال تصاویر به زمین در اختیار خواهد داشت.

در مقاله جدیدی که توسط کلودیوس گروس در مجله ارتباطات فیزیک (Journal of Physics Communications) منتشر شده، این دانشمند آلمانی ایده جالب توجهی را مطرح کرده است! او می‌گوید که با بهره‌گیری از سیستم محرکه لیزر می‌توان یک فضاپیمای ۱٫۵ تنی را نیز به منظومه همسایه فرستاد. به عقیده او، انسان باید رویای دست‌یابی به سرعت‌های بسیار بالا را فراموش کرده و هرچه سریع‌تر به دنبال یک دستاورد واقعی باشد؛ چرا که عکس‌برداری از منظومه همسایه هیچ دردی را از نیاز فعلی سیاره زمین برطرف نمی‌کند!

او پیشنهاد کرده که با این روش، باید ساختار اساسی حیات را از طریق آزمایشگاه‌های کوچک به مدار یک سیاره فراخورشیدی پایدار رساند تا ژن‌ها و سلول‌ها بتوانند در آن رشد کنند. یکی از اصلی‌ترین نامزدهای مورد نظر برای این ماموریت، منظومه ۷ ستاره‌ای تراپیست-۱ (TRAPPIST-1) است، اما دیگر نامزدهای موجود با شرایط مناسب از قبیل سیاره راس ۱۲۸ بی (Ross 128b) را نیز نباید نادیده گرفت.

ارسال حیات به سیارات فراخورشیدی

فضاپیمای فرضی و ۱٫۵ تنی این دانشمند آلمانی، باید از زمین به مقصدی دور از کیهان پرتاب شود. لیزرهای مورد نیاز برای این کاوشگر، بسیار بزرگ و قدرتمند بوده و طبق برآوردها، در قسمتی از این سفر می‌توانند سرعت فضاپیمای مذکور را تا ۳۰ درصد سرعت نور هم افزایش دهند.

برخلاف کاوشگر ۱ گرمی که فاقد ترمز بود، این کاوشگر ۱٫۵ تنی پس از رسیدن به منظومه آلفا قنطروس سرعت خود را کاهش داده و پس از رسیدن به مقصد، ماموریت اصلی را آغاز خواهد کرد. این دانشمند آلمانی، استفاده از یک بادبان مغناطیسی را برای طراحی سیستم ترمز این فضاپیما پیشنهاد کرد که با استفاده از پروتون‌ها، نیروی اصطکاک را تولید می‌کند.

ارسال حیات به سیارات فراخورشیدی

این فیزیکدان آلمانی در اظهار نظر اخیر خود گفت:

دلیل استفاده از بادبان مغناطیسی، ایجاد یک میدان مغناطیسی بدون اتلاف انرژی است. به کمک این راهکار، تنها یک بار انرژی را تولید و سپس با یک حلقه ابررسانی می‌توان جریان را تا همیشه حفظ کرد.

بر اساس این طرح، شعاع بادبان مغناطیسی چیزی در حدود ۵۰ کیلومتر خواهد بود و هر حلقه از آن یک میدان مغناطیسی را ایجاد می‌کند. این میدان‌ها می‌توانند حرکت کاوشگر را با دقت بسیار بالایی کنترل کنند. همچنین پروتون‌های بین زمین و مقصد این کاوشگر، نیروی لازم برای اصطکاک و ترمز آن را تامین می‌کنند. البته کمی عجیب به نظر می‌رسد که بتوان سرعت یک کاوشگر غول‌پیکر را به کمک ذراتی زیر اتمی کاهش داد!

علاوه بر پیچیدگی‌های موجود، دانشمندان بر این باورند که بقایای ابرنواخترهای باستانی شرایط را در فضای میان‌ستاره‌ای تغییر و چگالی ماده را کاهش داده است. فیزیکدان آلمانی در این باره توضیح می‌دهد که حتی با وجود چگالی پایین مواد در سایر نقاط کیهان، طرح او هنوز از شرایط لازم برای تولید نیروی اصطکاک را داراست و این کاوشگر فرضی را می‌توان در محیط میان‌ستاره‌ای و بعد از رسیدن به مقصد، به راحتی متوقف کرد.

ارسال حیات به سیارات فراخورشیدی

مشکل اصلی این است که کاوشگر ۱٫۵ تنی برای رسیدن به منظومه تراپیست-۱، نزدیک به ۱۲ هزار سال زمان نیاز دارد! در مقیاس کیهانی، این بازه زمانی به اندازه یک چشم بر هم زدن طول می‌کشد. اما از آنجا که عمر انسان نهایتا به یک زندگی ۱۰۰ ساله محدود است، احتمالا هیچ‌یک از ما شاهد موفقیت و یا شکست این ماموریت شگفت‌انگیز نخواهیم بود.

بر اساس آخرین اطلاعات، تعداد سیارات در حال گردش در مدار ستاره‌هایی از نوع کوتوله قرمز بسیار بیشتر از آن چیزی‌ست که پیش‌تر تصور می‌شد. اخیرا نیز دانشمندان با تمرکز بیشتر بر روی این دسته از سیارات فراخورشیدی، احتمال وجود آب و اکسیژن در این جهان‌ها را مطرح می‌کنند. این سیارات به علت دارا بودن دوره‌های سرد و طولانی مدت نسبت به زمین، شرایط چندان مساعدی برای میزبانی از حیات را ندارند.

انرژی خورشید در مرکز منظومه شمسی، در یک بازه زمانی ۱۰ میلیون ساله رو به زوال رفته و به دمای پایین‌تری می‌رسد. اما این موضوع در مورد ستاره‌های کوچک نظیر تراپیست-۱ به کلی متفاوت است؛ چرا که این دسته از ستاره‌ها قادرند تا صدها میلیون‌ سال حرارت خود را حفظ کنند.

به همین دلیل، بخار آب در استراتوسفر سیارات منظومه تراپیست-۱، توسط اشعه ماورای بنفش این ستاره به مقادیر قابل توجهی از هیدروژن و اکسیژن تجزیه خواهد شد. هیدروژن مسیر خود را به فضای دور ادامه می‌دهد، ولی اکسیژن به دلیل وزن بیشتر در همانجا باقی می‌ماند.

بنابراین اگر حتی یکی از سیارات منظومه تراپیست-۱ دارای اقیانوس باشد، می‌توان به شرایط حیات در آن امیدوار بود؛ زیرا اگر فشار اکسیژن در زمین را ۰٫۲ بار در نظر بگیریم، این مقدار در سیارات منظومه تراپیست-۱ برابر با ۱۰۰ بار خواهد بود!

ارسال حیات به سیارات فراخورشیدی

اما آیا مقدار بسیار زیاد انرژی، به خودی خود مشکل‌ساز نیست؟ دانشمندان می‌گویند که این مقدار قابل توجه از اکسیژن، از تشکیل سلول‌ها جلوگیری کرده و اساسا از توسعه حیات جلوگیری می‌کند. یوکاریوت‌های پیچیده که نقش مهمی در تشکیل زندگی چندسلولی‌ها دارند، هیچ‌گاه شانس توسعه را در این سیارات کسب نخواهند کرد. کلودیوس گروسدر این باره می‌گوید:

هنوز میلیون‌ها و یا میلیارد‌ها سیاره قابل سکونت در پهنه گیتی وجود دارند که ما از وجود آنان بی‌خبریم. ولی خبر بد این است که مقدار بسیار زیاد اکسیژن در این سیارات، شانس تکامل حیات را به کلی از بین می‌برد.

بنابراین آیا ما باید دست روی دست بگذاریم تا طبیعت به تکامل طبیعی خود برای توسعه حیات بیگانه ادامه دهد؟ یا اینکه با دخالت مستقیم در این روند، ماموریت ارسال حیات به سیارات فراخورشیدی را عملی کنیم؟

کیهان همانند یک باغ سرسبز و آماده، در انتظار تصمیم ماست! اما فواصل بسیار زیاد ستارگان دنیا با همدیگر، تا به امروز ما را از این دخالت مستقیم منصرف کرده است. حتی اگر شرایط ارسال حیات به سیارات فراخورشیدی با غلبه بر محدودیت‌ها فراهم شود، باز هم شرایط تکامل به خودی خود میلیارد‌ها سال زمان لازم خواهد داشت.

ابتکار این دانشمند آلمانی برای ارسال حیات به سیارات فراخورشیدی با عنوان «پروژه پیدایش» (Genesis Project) نام‌گذاری شده است. ماموریت فرضی او در نهایت یک سوال فرااخلاقی را برای انسان مطرح می‌کند. طبیعی‌ترین سیستم اخلاقی برای نژاد بشریت این است که تا همیشه به زندگی خود در زمین ادامه دهد. اما آیا انسان باید تا ابد از دخالت مستقیم در فرآیند تکامل حیات در سایر نقاط کیهان خودداری کند؟

به عقیده این فیزیکدان آلمانی، سیستم اخلاقی حیات ۹۹ درصد از زندگی انسان را به ساخت یک تمدن پیشرفته بر روی زمین ترغیب می‌کند. این در حالی‌ست که با ۱ درصد باقی‌مانده، می‌توان برنامه‌ای همچون «پروژه پیدایش» را به واقعیت نزدیک کرد.


ایران آنلاین /محمدجواد آذری جهرمی در این دیدار با ابراز خرسندی از همکاری دو کشور، گفت: در تمام حوزه ها همکاری های خوبی داریم و به ویژه در ICT نیز ظرفیت و امکانات خوبی داریم.


وی با ابلاغ سلام رییس جمهوری ایران به وی، افزود: دکتر روحانی از ارسال پیام تسلیت برای زلزله زدگان و ابراز همدردی با آنان تشکر کرده و آن را نشانه روابط نزدیک دو کشور برشمردند.


بالاترین مقام مسوول حوزه ICT کشور با تاکید بر اینکه ارتباطات و فناوری اطلاعات موجب یک انقلاب در دنیا شده است، خاطر نشان کرد: در حال حاضر بحث روز دنیا اقتصاد دیجیتال است و ایران برنامه کلانی برای این موضوع در دست اقدام دارد.


وی افزود: مخابرات قدیمی در حال فراموشی است و شرکتهای فناوری اطلاعات در حال رشد هستند.


آذری جهرمی با بیان اینکه دنبال همکاری مشترک با شرکتهای ICT آذربایجان هستیم، گفت: به منظور توسعه اقتصاد دیجیتال، زمینه همکاری در محورهای کشاورزی، سلامتی و توریسم وجود دارد.


عضو کابینه دولت تدبیر و امید به حضور۹ استارتاپ ایرانی در باکوتل  اشاره کرد که در ملاقات های دو جانبه خود در زمینه همکاری ها صحبت خواهند کرد، از امادگی ایران در زمینه همکاری در پروزه ترانزیت دیتا خبر داد و گفت: بجای رقابت باید همکاری ها را گسترش داد.

داروهای میگرن جدیدی که در طی دو پژوهش اخیر دانشمندان ساخته شده‌اند، تاثیرات شگفت‌انگیزی در پیشگیری و درمان سردردهای مزمن دارند. با ما همراه باشید.

بر اساس اطلاعات منتشرشده، در هرکدام از آزمایش‌ها، داروی میگرن دارای اثرات بلندمدت بوده و به شکل تزریقی، در دوره‌های یک ‌ماهه و سه ‌ماهه،‌ وارد بدن بیمار می‌شدند. نام این مواد جدید، فریمانیزاماب (fremanezumab) و ارناماب (erenumab) بوده و طبق بررسی‌های صورت گرفته، اثبات شد که میانگین تعداد سردردهای مزمن ماهیانه در ۵۰ درصد از داوطلبان تحت درمان، به واسطه‌ی تزریق های دوره‌ای نصف شد.

از طرف دیگر، به صورت کلی توانایی تمامی افراد مورد آزمایش، برای انجام کارهای روزانه و نادیده گرفتن سردرد مزمن هم افزایش یافت؛ البته، انجام پژوهش‌های بیشتری برای بررسی تاثیرات بلندمدت متد درمانی توسعه‌یافته بر روی سلامت افراد لازم است و هیچ یک از داروها تاکنون به تایید سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) نرسیده‌اند.

داروهای میگرن جدید؛ پیشگیری از سردرد روشی موثر و منحصر به فرد

دکتر کوین وبر (Kevin Weber)، عصب‌شناس و متخصص سردرد از دانشگاه اوهایو آمریکا که در تهیه مقاله مربوطه شرکت نداشت، در مصاحبه‌ای گفته است که این داروهای میگرن در نوع خود منحصر به فرد هستند و تاکنون هیچ ماده مشابهی، مخصوصا برای پیشگیری از سردرد ساخته نشده است. از طرف دیگر هنوز بروز عوارض جانبی خاصی در داوطلبان بررسی‌ها گزارش نشده و مدت‌زمان لازم برای عملکرد داروها پس از مصرف، بسیار کوتاه است.

البته وبر همانند توسعه‌دهندگان داروهای میگرن جدید، معتقد است مبتلایان به سردردهای مزمن نباید توقع معجزه را از این روش درمانی داشته باشند و در عین حال که میگرن تعداد کمی از افراد مورد آزمایش به صورت کامل درمان شد، همچنان انتظار بازدهی صد درصد عاقلانه نیست.

اطلاعاتی در مورد سردردهای مزمن و داروهای میگرن توسعه‌یافته

همانطور که میدانیم،‌ میگرن باعث ایجاد دردی نسبتا شدید در سر شده و در بسیاری از موارد ابتلا، با حساسیت فرد به نور و صداهای اطراف همراه است. آمار نشان می‌دهد که ۱۸ درصد مردم جهان حداقل یک بار در طول زندگی خود از سردرد مزمن رنج برده‌اند و ۲ درصد افراد هم به صورت مداوم و در بعضی مواقع، به طور روزانه، دچار حملات میگرنی می‌شوند.

از طرف دیگر، داروهای میگرن پیشین با وجود تاثیرات قابل‌توجه، همگی برای درمان مشکلات دیگری مانند بیماری‌های قلبی، افسردگی و تشنج تهیه شده بودند و در تمامی موارد، فرد مبتلا باید به صورت روزانه دارو را مصرف می‌کرد.

به طور دقیق‌تر، داروهای میگرن مطالعات جدید مشخصا برای هدف قرار دادن مولکول‌هایی که به نظر می‌رسد در ایجاد سردرد نقش داشته باشند، توسعه داده شدند؛‌ این مواد با پروتئین کوچکی به نام CGRP که در سلول‌های عصبی ترشح می‌شود، مقابله کرده و از التهاب بافت‌ها که با آزاد شدن این پروتئین در سر به وجود می‌آید،‌ جلوگیری می‌کنند. بر اساس اطلاعات منتشرشده از سوی انجمن سردرد آمریکا (AHS)، دلیل اصلی بروز میگرن هنوز به صورت دقیق مشخص نیست، اما به نظر می‌رسد که التهاب ناشی از CGRP و بزرگ شدن رگ‌های خونی در مغز،‌ دردهای میگرنی را به وجود می‌آورد.

داروهای میگرن جدید؛ پیشگیری از سردرد روشی موثر و منحصر به فرد

عملکرد داروهای فریمانیزاماب و ارناماب به ترتیب جلوگیری از ترشح CGRP و مانع شدن از جذب این پروتئین توسط دریافت کننده‌های موجود در مغز است. در تحقیق مربوط به داروی اول، داوطلبان که ۱۱۳۰ نفر بوده و بر اساس تعریف مشخص میگرن مزمن، از هر ماه، ۱۵ روز سردرد شدید داشتند، به سه گروه تقسیم شده و دوره درمان سه ماهه‌ای را گذراندند.

به افراد گروه اول در فواصل یک ماهه، سه مرتبه داروی میگرن فریمانیزاماب تزریق شد، گروه دوم تنها یک بار از این ماده استفاده کرد و گروه آخر هم به وسیله دارونما مورد درمان قرار گرفت؛ نتایج نشان داد که تعداد سردردهای ماهانه‌ی چیزی در حدود ۴۰ درصد داوطلبانی که از داروی اصلی استفاده کرده بودند، نصف شد.

همچنین، داروی ارناماب بر روی ۹۵۵ نفر از کسانی که دچار سردردهای خفیف‌تری می‌شدند، امتحان شد و همانند آزمایش‌های داروی دیگر، داوطلبان به سه گروه تقسیم شدند. به گروه اول دوز کمی از ارناماب به صورت ماهانه تزریق می‌شد، گروه دوم دوز بیشتری را مصرف می‌کرد و به دسته سوم هم به عنوان گروه کنترل، دارونما تزریق شد؛ نتایج کسب‌شده از این روش درمان سردرد هم مشابه فریمانیزاماب بود.

دکتر استفان سیلبرستین (Stephen Silberstein)، نویسنده اصلی مقاله چاپ‌شده، می‌گوید که پیشرفت جدید در توسعه داروهای میگرن درمان مناسبی را در اختیار افرادی که با داروهای پیشین مداوا نمی‌شوند، قرار می‌دهد و در صورت کسب تاییدیه FDA، پیشگیری از میگرن در سراسر جهان به درمانی متداول تبدیل خواهد شد.

هردوی مقاله‌های تیم پژوهشگران سیلبرستین، در اواخر نوامبر گذشته،‌در ژورنال “The New England Journal” به چاپ رسیدند.

با شروع فاز دوم اجرای طرح رجیستری موبایل، فرآیند ثبت شناسه گوشی های آیفون در شبکه مخابراتی کشور برای تشخیص اصالت و قاچاقی نبودن آن، آغاز شد.

به گزارش ایتنا از مهر، مرحله اصلی طرح رجیستری موبایل با ثبت مدل‌های مختلف گوشی و تبلت برند اپل از امروز ۱۴ آذرماه آغاز شده است و تا دو ماه آینده، سایر برندهای گوشی و تبلت نیز مشمول این طرح خواهند شد.

نحوه تشخیص اصل و یا تقلبی بودن گوشی
تمامی خریداران گوشی و تبلت اپل در هنگام خرید باید از اصالت آن مطمئن شوند؛ نحوه تشخیص اصل و یا قاچاقی بودن گوشی به این صورت است که خریدار باید در ابتدا شناسه ۱۵ رقمی (IMEI) را که روی جعبه دستگاه قابل مشاهده است، به شماره ۷۷۷۷ پیامک کند و یا با استفاده از کد دستوری  #۷۷۷۷* و انتخاب گزینه استعلام اصالت، قبل از خرید و پرداخت هزینه، از اصالت گوشی مطمئن شود.

پس از این مرحله گوشی و یا تبلت خریداری شده باید در شبکه اپراتوری نیز فعال شود که برای این کار خریدار باید کد فعال سازی (Activation Code) را در هنگام خرید از فروشنده دریافت کند؛ به خریداران توصیه می شود برای پیشگیری از هرگونه سوء استفاده احتمالی، کد فعال سازی را بلافاصله استفاده و دستگاه را فعال کنند.

برای این فعال سازی لازم است خریدار کد دستوری #۷۷۷۷* را شماره‌گیری کرده و عدد مربوط به گزینه فعال سازی را انتخاب کند. پس از آن شناسه بین‌المللی ۱۵ رقمی (IMEI) گوشی، کد فعال سازی مربوط به آن و شماره سیم‌کارتی که می‌خواهد از آن استفاده کند را به ترتیب وارد ‌کند. پس از تائید اطلاعات وارد شده، پیام موفقیت‌آمیز بودن فرایند، روی صفحه گوشی دیده می‌شود.

خریداران توجه داشته باشند که تمامی مراحل استعلام باید از طریق خودشان صورت گیرد و پس از اطمینان از اصالت گوشی مورد نظر و قانونی و استاندارد بودن آن، تلفن همراه مورد نظر خود را خریداری کنند.

نحوه تطبیق شناسه گوشی با شناسه درج شده روی جعبه
خریداران پس از خرید گوشی تلفن همراه و یا سایر کالاهای سیم‌کارت خور بهتر است با شماره گیری کد دستوری #۰۶#* ، شناسه بین‌المللی ۱۵ رقمی (IMEI) گوشی را دریافت کرده و آن را با شناسه ثبت شده روی جعبه دستگاه مطابقت دهند و از یکسان بودن آن مطمئن شوند.

توجه به این نکته نیز ضروری است که گوشی‌های دو سیم کارته دارای دو شناسه IMEI و گوشی های چند سیم کارته دارای چند IMEI هستند.

از سوی دیگر کاربران باید به این نکته توجه کنند که پس از فعال سازی، تلفن همراه فقط روی سیم‌کارت فعال شده، قابلیت استفاده از شبکه را خواهد داشت و در صورتی که دارنده گوشی یا تجهیز بخواهد از سیم‌کارت دیگری استفاده کند باید فرایند انتقال بهره‌بردار را با شماره گیری کد دستوری #۷۷۷۷* و ارسال عدد مربوط به گزینه انتقال بهره‌بردار انجام دهند؛ در غیر اینصورت تلفن همراه روی سیم‌کارت جدید فقط به مدت ۳۰ روز قابل استفاده خواهد بود.

درهمین حال گوشی های اپل که در حال حاضر در شبکه اپراتورها فعال هستند، درصورت تعویض سیم کارت باید فرایند انتقال مالکیت را انجام دهند.

به سرشماره «همتا» توجه کنید
خریداران باید توجه داشته باشند که ثبت رجیستری هیچ هزینه ای ندارد و تمامی پیامک‌های مربوط به استعلام گوشی و اطلاع رسانی در این باره تنها با سرشماره HAMTA برای مشترکان ارسال می‌شود و اگر پیامکی با سرشماره دیگری در پاسخ به کاربر ارسال شود، جعلی بوده و به هیچ وجه قابل استناد نیست.

خریداران حتما پس از خرید دستگاه، فاکتور رسمی با مهر فروشگاه که شماره شناسه ۱۵ رقمی (IMEI) دستگاه روی آن درج شده را از فروشنده دریافت کنند و درصورت بروز هرگونه مشکل در مورد غیرقانونی بودن گوشی یا تجهیز، فروشنده پاسخگو خواهد بود.

مسافرانی که از خارج از کشور گوشی تلفن همراه یا تجهیز دارای سیم کارت خریداری کرده و به همراه خود وارد کشور می کنند، باید شناسه بین المللی ۱۵ رقمی (IMEI) تجهیز خریداری شده را در گمرک محل ورود خود ثبت کنند. مسافران در هنگام ثبت شناسه گوشی تلفن همراه خود باید عوارض گمرکی آن را پرداخت کرده و رسید آن را نزد خود نگهداری کنند و در آخر، پس از دریافت کد فعال سازی از وزارت صنعت، معدن و تجارت، باید آن را در سامانه همتا به آدرس Hamta.ntsw.ir ثبت کنند.

عوارض گمرکی و ارزش گذاری کالای مسافری براساس ارزش‌های ثبت شده در سامانه TSC به آدرس tsc.irica.co انجام می شود.

این شماره‌ها را به خاطر بسپارید
در فرآیند ثبت و شناسه دار کردن گوشی‌های تلفن همراه، برای اعلام شکایت و یا پیگیری مشکلات احتمالی، سامانه ۱۲۴ و مرکز تماس ۰۹۶۳۶۶ اعلام شده است.

خریداران می توانند درصورت برخورد با هرگونه مشکل و یا شکایت در زمینه استعلام، انتقال مالکیت، هزینه، فعال‌سازی، جعل در فاکتور و شماره سریال تجهیز و مشکلات گمرکی با سامانه ۱۲۴ سازمان حمایت از تولیدکنندگان و مصرف‌کنندگان، مرکز تماس طرح با شماره ۰۹۶۳۶۶ و یا شماره ۱۳۵ سازمان تعزیرات حکومتی تماس گرفته و یا به پورتال سازمان تعزیرات مراجعه کنند.

برای شکایت از مشکلات فنی شامل دریافت نکردن سرویس از شبکه تلفن همراه باوجود طی تمام مراحل فعال‌سازی و دریافت پیامک تائیدیه فعال شدن گوشی، موضوع باید به مرکز تماس طرح به شماره ۰۹۶۳۶۶ اعلام شود.

درنهایت اینکه کاربران تلفن همراه توجه داشته باشند که گوشی یا تبلت سیم‌کارت خور که از مبادی قانونی وارد کشور نشده و شناسه IMEI آن ثبت نشده باشد، پس از گذشت یکماه قطع شده و به هیچ عنوان در شبکه اپراتورهای کشور قابل استفاده نخواهد بود.


ایران آنلاین /مرتضی براری با اشاره به اینکه در حوزه اینترنت ثابت و تلفن همراه روستاها مشکلات جدی داریم یاداور شد: تلاش ما بر این است که تا پایان سال به ۷۵۰ روستای دیگر اینترنت ببریم.


وی افزود: سال گذشته برای خراسان جنوبی یک سبد درآمدی جدید به نام ICT تعریف کردیم که این مؤلفه خود ظرفیت‌های دیگر چون صنایع دستی و گردشگری را ارتقاء می دهد.


براری ادامه داد: ICT  از مهمترین زیر ساخت ‌ های توسعه است چرا که موجب رفاه، بهره وری و ارتقاء کیفیت خدمات می‌شود و برای دولت نیز کاهش هزینه های مردم بسیار مهم است.


وی افزود: با استفاده از ICT  می‌توان حتی توریسم سلامت و بازار فروش محصولات صنایع دستی را گسترش داد.


 

صفحه 10 از 219
»... قبلی 6789101112131415 بعدی 203040...«